Indeks substancji czynnych

Listownica japońska to brunatna alga bogata w jod, fukoidany i alginiany. Badania sugerują właściwości antyoksydacyjne i wsparcie mikrobioty jelitowej, jednak wysoka zawartość jodu (do 1000 µg w suplemencie) stwarza realne ryzyko dla tarczycy. Suplementacja wymaga konsultacji z lekarzem.

Listownica palczasta to brunatna alga bogata w jod (0,25–1,20% s.m.), alginiany i laminarin. Stosowana jako składnik suplementów, kosmetyków i leków na zgagę. Wysoka zawartość jodu i potasu wymaga ostrożności przy chorobach tarczycy, nerek i podczas stosowania wielu leków.

Listownica północna (Laminaria hyperborea) dostarcza alginianów, fukoidan i jodu. Alginiany stosuje się w lekach na refluks i opatrunkach, a jod wspiera pracę tarczycy – ale w nadmiarze może ją zaburzyć. Suplement może zawierać do 1000 µg jodu w porcji, co wymaga ostrożności przy chorobach tarczycy i niektórych lekach.

Listownica żółtawa (reishi, Ganoderma lucidum) to grzyb leczniczy o bogatym składzie – zawiera polisacharydy, triterpeny i białka bioaktywne. Wspiera układ odpornościowy, wykazuje działanie antyoksydacyjne i adaptogenne. W suplementach dostępna jako ekstrakt w kapsułkach lub proszku, standaryzowany na zawartość polisacharydów i triterpenów.

Lithops pseudotruncatella to pustynny sukulent z Afryki Południowej, którego ekstrakt stosowany jest w dermokosmetykach jako składnik wzmacniający barierę skórną. Działa antyoksydacyjnie, nawilżająco i regenerująco – wspiera glikokaliks komórek skóry, poprawia jej elastyczność i koloryt oraz stymuluje syntezę witaminy D. Pozyskiwany biotechnologicznie w hodowlach in vitro, jest bezpieczny dla skóry wrażliwej i ekologicznie zrównoważony.

Lnianka siewna dostarcza oleju rydzowego bogatego w kwas alfa-linolenowy (omega-3, 33–40%), witaminę E i fitosterole. Badania kliniczne potwierdzają korzystny wpływ na profil lipidowy przy dawce 20–30 g oleju dziennie. Stosuje się go zarówno doustnie, jak i miejscowo na skórę.

Lnica pospolita (Linaria vulgaris) to zioło stosowane tradycyjnie przy dolegliwościach wątroby, obrzękach i zmianach skórnych. Zawiera flawonoidy, iridoidy i kwasy fenolowe. Brak badań klinicznych u ludzi; roślina może być lekko toksyczna i jest przeciwwskazana w ciąży.

Łopian większy (Arctium lappa) to zioło bogate w inulinę (do 50% korzenia), lignany, polifenole i flawonoidy. Tradycyjnie stosowany przy dolegliwościach skóry, układu trawiennego i moczowego. EMA uznaje go za tradycyjny lek ziołowy. Wymaga ostrożności przy lekach przeciwzakrzepowych i przeciwcukrzycowych; przeciwwskazany w ciąży.

Lubczyk ogrodowy to zioło stosowane w tradycyjnej medycynie jako środek moczopędny, rozkurczowy i wykrztuśny. Jego korzeń zawiera ftalidy (ligustylid), kumaryny i olejki eteryczne. Nie stosować w ciąży ani przy chorobach nerek.

Łubin i wyciąg z łubinu dostarczają bioaktywnych białek, prebiotycznych oligosacharydów i kwasów tłuszczowych. Badania wskazują na korzystny wpływ na poziom cukru, cholesterolu i ciśnienia krwi. Bezpieczne są wyłącznie odmiany słodkie lub standaryzowane preparaty z niską zawartością alkaloidów.

Lucerna siewna (Medicago sativa) dostarcza witamin A, C, E, K oraz minerałów, a jej saponiny mogą wspierać prawidłowy poziom cholesterolu. Zawiera fitoestrogeny i L-kanawaninę – ten drugi związek czyni nasiona niebezpiecznymi dla osób z chorobami autoimmunologicznymi. Przed stosowaniem skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą, szczególnie jeśli przyjmujesz leki przeciwzakrzepowe lub przeciwcukrzycowe.

Lucuma to andyjski owoc bogaty w polifenole, karotenoidy i błonnik. Badania in vitro wskazują na działanie antyglikemiczne i potencjalnie hipotensyjne poprzez hamowanie alfa-glukozydazy i ACE. Dostępna głównie jako proszek – naturalny słodzik o niskim indeksie glikemicznym. Korzyści zdrowotne nie zostały potwierdzone w badaniach klinicznych.